شادی آفرینی

امام باقر (عليه‌ السلام):
«تَبَسُّمُ الرَّجُلِ فِي وَجهِ أخِیهِ حَسَنَةٌ، وصَرفُ القَذَی عَنهُ حَسَنَةٌ، وما عُبِدَ اللهُ بِشَيءٍ أحَبَّ إلی اللهِ مِن إدخالِ السُّرُورِ عَلَی المُؤمِنِ.»
«لبخند زدن انسان به روی برادرش حسنه است و دور کردن خاشاک (آزار) از او حسنه است، و محبوب‌ترین عبادت نزد خداوند، شاد کردن دل مؤمن است.»

 

Man's smile to his (fellow) brother as well as wiping brushwood (hurts) out of him are generosity and the most beloved invocation before Allah is to make a believer happy

وسائل الشیعة، ج 11، ص 569

 

اصلاح نفس

امام صادق (علیه السلام) :   
 
«السَّعيدُ مَن وَجَدَ في نفسِهِ خَلوَةً يَشغَلُ بها؛»

«خوشبخت، كسى است كه براى نفس خود خلوت و فراغتى يابد و به كار اصلاح آن پردازد.»
                                          بحار الأنوار: ج78، ص203، ح35

زیارت حضرت عبدالعظیم

امام هادی (عليه السّلام):

«لَمّا دَخَلَ عَلَيْهِ بَعْضُ أهْلِ الرَّيّ: أيْنَ كُنْتَ؟ زُرْتُ الحُسَيْنَ (ع)، قالَ: أمّا إنّكَ لَوْ زُرْتَ قَبْرَ عَبْدِ العَظيمِ عِنْدَكُمْ لَكُنْتَ كَمَنْ زارَ الحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ (ع).»

«يكى از اهالى رى خدمت امام هادى (ع) مشرف شد. حضرت پرسيد: كجا بودى؟ (آن مرد گفت:) به زيارت حسين (ع) رفته بودم. حضرت فرمود: بدان كه اگر قبر عبد العظيم در شهر خودتان را زيارت كنى، همچون كسى باشى كه حسين بن على (ع) را زيارت كرده باشد.»

  A person from Rey visited Imām Hādī (p.b.u.h.). "Where were you?" the Imām asked him. He replied, "I have been [to Karbalā] on pilgrimage to the holy shrine of Huseyn (p.b.u.h.)". Imām said, "If you visit the holy shrine of ‘Abd al-‘Azīm in your own city, you will be rewarded just like a person who has visited Imām Huseyn (p.b.u.h 

ميزان الحكمة، ح 7984

لغزش انسان

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله :  
 
«لا تَطلُبوا عَثَراتِ المؤمنينَ؛ فإنّ‏ مَـن تَتَبّعَ عَثَراتِ أخيهِ تَتَبّعَ اللّه‏ُ عَثَراتِهِ، و مَن تَتَبّعَ اللّه‏ُ عَثَراتِهِ يَفْضَحْهُ و لو في جَوفِ بَيتِهِ؛»
 
«لغزشهاى مسلمانان را نجوييد كه هر كس لغزشهاى برادرش را پى جويد خداوند لغزشهاى او را پيگيرى مى‏كند و هر كه را كه خداوند عيبجويى كند رسوايش مى‏سازد هر چند در اندرون خانه خود باشد.»  
                                                         
                                                                                                            الكافي، ج2، ص35۵، ح5